ES/CC Antya 16.129
TEXTO 129
- śuṣka bāṅśera lāṭhikhāna, eta kare apamāna,
- ei daśā karila, gosāñi
- nā sahi’ ki karite pāri, tāhe rahi mauna dhari’,
- corāra māke ḍāki’ kāndite nāi
PALABRA POR PALABRA
śuṣka — seca; bāṅśera — de bambú; lāṭhi-khāna — una caña; eta — esa; kare apamāna — insulta; ei — ésa; daśā — condición; karila — ha hecho; gosāñi — el amo; nā sahi’ — no tolerar; ki — qué; karite pāri — podemos hacer; tāhe — en ese momento; rahi — permanecemos; mauna dhari’ — guardando silencio; corāra — de un ladrón; māke — para la madre; ḍāki’ — llamando; kāndite — llorar; nāi — no es posible.
TRADUCCIÓN
«Esa flauta no es más que una caña de bambú seca, pero actúa como nuestro amo y nos insulta de tantas formas que nos pone en una situación muy difícil. ¿Qué podemos hacer, más que tolerarlo? La madre de un ladrón no puede clamar pidiendo justicia cuando castigan a su hijo. Por eso, simplemente nos callamos..