ES/760218 - Clase SB 07.09.11 - Mayapur

His Divine Grace A.C. Bhaktivedanta Swami Prabhupāda




760217SB-Mayapur- 17 de febrero de 1976 - 40:10 minutos



Sāstrīji: Oṁ namo bhagavate vāsudevāya. (Prabhupāda y los devotos repiten) (canta el verso, Prabhupāda y los devotos cantan en respuesta) (pausa)

naivātmanaḥ prabhur ayaṁ nija-lābha-pūrṇo
mānaṁ janad aviduṣaḥ karuṇo vṛṇīte
yad yaj jano bhagavate vidadhīta mānaṁ
tac cātmane prati-mukhasya yathā mukha-śrīḥ
(SB 7.9.11)

Dayānanda: (canta los sinónimos; los devotos cantan respondiendo) (pausa) Traducción: (00:50) “El Señor Supremo, la Suprema Personalidad de Dios, siempre está plenamente satisfecho en Sí mismo. Por eso, cuando se Le ofrece algo, esa ofrenda, por la misericordia del Señor, es para beneficio del devoto, pues el Señor no necesita del servicio de nadie. Para dar un ejemplo, si una cara está adornada, el reflejo de la cara en un espejo también lo estará”.

Prabhupāda: ¿Eh? Naivātmanaḥ prabhur ayaṁ nija-lābha-pūrṇo (SB 7.9.11). Aiśvaryasya samāgrasya vīryasya yaśasaḥ śriyaḥ (Viṣṇu Purāṇa 6.5.47). Todo está completo; por lo tanto, Kṛṣṇa es Dios. Todo, lo que necesitemos... Necesitamos dinero, aiśvarya. Necesitamos fuerza. Necesitamos influencia. Necesitamos educación. Tantas cosas que necesitamos. Ṣaḍ-aiśvarya-pūrṇaḥ. Nija-lābha-pūrṇaḥ. Otra definición de Kṛṣṇa es que Él está completo con seis tipos de opulencias. Él es auto-suficiente para cumplir Su deseo. No requiere el servicio de nadie. Así como nosotros necesitamos muchas cosas, por eso necesitamos la ayuda de los demás. Pero Kṛṣṇa no requiere la ayuda de nadie. Entonces, ¿por qué acepta adoración? Esa es la... Eso es para el beneficio del devoto, no para Su beneficio personal. Así como el Señor Rāmacandra, Él... Su única esposa Sītādevi fue secuestrada por Rāvaṇa. Por supuesto, Rāvaṇa no puede secuestrarla. Fue externamente, Māyā Sītā. No obstante, si dejamos de lado el hecho de que Sītā fuera secuestrada, el Señor Rāmacandra podría haber tenido a muchos millones de Sītās por Su voluntad; pero, por una sola Sītā, tuvo que luchar contra Rāvaṇa y acabar con toda la dinastía, porque Rāmacandra es el rey ideal. Es asunto del rey castigar a esos sinvergüenzas y rufianes... Eso es deber del rey. Eso es en beneficio de Rāvaṇa. Rāvaṇa significa lo mismo que Hiraṇyakaśipu. Kumbhakarṇa-Rāvaṇa. Primero se convirtieron en Hiraṇyakṣa y Hiraṇyakaśipu; después, en Kumbhakarṇa y Rāvaṇa; y a continuación, en Śiśupāla y Dantavakra. De este modo -porque Kṛṣṇa quería darles de nuevo la liberación de vuelta al hogar, de vuelta a Dios-, esta matanza de Rāvaṇa, la matanza de Hiraṇyakaśipu, la matanza de Śiśupāla es en beneficio de las personas, no en beneficio de Kṛṣṇa. Los mató para su beneficio.

Así que todo lo que hace Kṛṣṇa es para nuestro beneficio. Kṛṣṇa encarna, viene aquí... Yadā yadā hi dharmasya glānir bhavati bhārata, tadātmānaṁ sṛjāmy aham (BG 4.7). Entonces, Él no obtiene ningún beneficio al venir aquí, ni tampoco sufre ninguna pérdida. Es tan completo que no hay pérdida ni ganancia. Pero Su misión es paritrāṇāya sādhūnāṁ vināśāya ... (BG 4.8). Simplemente para mantener el equilibrio de las actividades demoníacas y favorecer a los devotos — ambos resultan beneficiados. Paritrāṇāya sādhūnām, aquellos que son devotos también se benefician, y los demonios que son muertos por Kṛṣṇa también se benefician. Eso es Kṛṣṇa. Eso es completamente bueno. “Dios es bueno” significa que cuando Él favorece a alguien y cuando mata a alguien, ambos resultan beneficiados. Por lo tanto, Dios siempre es bueno, en ambos sentidos. Nija-lābha. Él no tiene ningún propósito de matar a nadie como si fuera Su enemigo. Nadie puede convertirse en Su enemigo. Es simplemente algo infantil: como golpear la propia cabeza contra una montaña para romper la montaña. Si alguien piensa: “Golpearé mi cabeza contra la montaña y la montaña se romperá”, eso es una tontería. Su cabeza se romperá. Eso es todo. De la misma manera, como amigo, nadie puede prestar ningún servicio a Kṛṣṇa, ni como enemigo, nadie puede causarle ningún problema a Kṛṣṇa. Nija-lābha-pūrṇa. Esto es nija-lābha-pūrṇa. Él siempre está pleno, completamente satisfecho. Entonces, ¿por qué Kṛṣṇa dice: patraṁ puṣpaṁ phalaṁ toyaṁ yo me bhaktyā prayacchati (BG 9.26)? ¿Significa eso que Kṛṣṇa tiene tanta hambre que ha venido a pedirnos una pequeña flor, una pequeña fruta? ¿Que algún necio interpreta esto como que Kṛṣṇa viene como mendigo, daridra? Cṛṣṇa viene como la opulenta Personalidad de Dios, no están interesados en servirle, pero cuando Kṛṣṇa viene como daridra, entonces sí están interesados.

Todo esto son tonterías. Kṛṣṇa no es daridra, sino karuṇam. Karuṇaṁ vṛṇīte. Solo para mostrar Su misericordia sin causa hacia nosotros, Él dice: “Dadme algo. Aunque sean muy pobres, denme algo, lo que puedan conseguir fácilmente”. Patraṁ puṣpaṁ phalaṁ. Patraṁ se puede conseguir en cualquier parte, sin ningún coste. Puṣpam también se puede conseguir en cualquier parte, y toyam, eso también se puede conseguir. Así que simplemente recojan para Kṛṣṇa. Eso es conciencia de Kṛṣṇa, eso de “Serviré a Kṛṣṇa con este esfuerzo. Recogeré algo”. ¿Qué van a recoger? Es el dinero de Kṛṣṇa. Todo pertenece a Kṛṣṇa. Īśāvāsyam idaṁ sarvam (ISO 1). Entonces, ¿qué es lo que pueden acumular? Es de Kṛṣṇa. Al igual que estamos construyendo este templo. Sentimos que: “yo estoy construyendo. Nosotros estamos construyendo”, pero en realidad es de Kṛṣṇa. Los ladrillos, el hierro, el cemento o cualquier cosa que esté nacumulando, es propiedad de Kṛṣṇa. Īśāvāsyam idaṁ sarvam. El ladrillo no es de su propiedad. La tierra no es de su propiedad. Están tomando la tierra de Kṛṣṇa y la estás convirtiendo en un ladrillo. Aun así, es propiedad de Kṛṣṇa. Pero el esfuerzo, la energía que le dedica. a Kṛṣṇa, eso se tiene en cuenta: “Oh, está trabajando para Mí. Quiere darme algo”. Esa conciencia de Kṛṣṇa es importante. De lo contrario, Kṛṣṇa podría... Por Su voluntad, Él puede construir dieciséis mil palacios para Su reina. ¿Cómo va a satisfacerle este diminuto templo? Pero, aun así, Él está satisfecho: “Oh, ¿has hecho tanto? Muy bien”. Reconocido. Kṛṣṇa ha creado todo el universo. 'Yasyaika-niśvasita-kāla. Él no necesita ningún esfuerzo. Simplemente al respirar, yasyaika-niśvasita-kālam athāvalambya jīvanti loma-vilajā jagad-aṇḍa-nāthāḥ (BS 5.48). Por Su respiración, surgen muchos millones de Brahmās, jagad-aṇḍa-nāthāḥ. Y cada jagad-aṇḍa-nāthāḥ, Brahmā, está creando un universo. Yasyaika-niśvasita-kālam athāvalambya (BS 5.48). Así que, para crear un templo, Él no necesita nuestra ayuda. Él puede crear millones de templos por Su voluntad. Ya existen.

Así que debemos recordar siempre esto: Kṛṣṇa no necesita nuestro servicio, pero si le prestamos algún servicio, eso nos beneficia a nosotros. Esa es la fórmula. No piensen que Kṛṣṇa se siente muy agradecido. Pero se siente agradecido. ¿Por qué? viduṣaḥ. Todos somos tontos y sinvergüenzas. Pensamos que estamos prestando algún servicio. No. No podemos prestar ninguno. Somos tan insignificantes que no podemos. Él es ilimitado, y nosotros somos muy, muy limitados, minúsculos. Pero, aun así, igual que un niño pequeño le da algo a su padre... Es propiedad del padre, pero, aun así, el padre se alegra mucho de que: “Este niño me esté dando unos caramelos”. Piensa: “Esta es mi gran propiedad”. (risas) Así que siempre debemos recordar este verso: naivātmanaḥ prabhur ayaṁ nija-lābha-pūrṇaḥ (SB 7.9.11). Él siempre está imbuido de las seis opulencias. No se trata en absoluto de satisfacerlo dándole algo. Este daridra-nārāyaṇa-sevā ha caído en el malentendido de que: “Tenemos que servir a Dios, así que cuando Dios venga como daridra, entonces le daremos algo”. Cuando Dios viene con Lakṣmī, con Sītā, con Rādhārāṇī, no, no, eso no es necesario. No queremos servir a ese Dios. Queremos servir cuando Dios viene como un hombre pobre, como un inválido con un bastón, y mendiga. Oh, soy tan grande. “Le estoy dando a Dios”. Esto es una tontería. Esto no es... ¿Qué le importan ustedes a Dios? Pero ellos han concebido eso, que: “Dios, aunque es grande, se convierte en un pequeño mendigo y me pide limosna”. Esta es una concepción material del entendimiento.

En este verso queda claro, nija-lābha-pūrṇaḥ (SB 7.9.11). Él no es… Él es Lakṣmī-Nārāyaṇa. Él es Nārāyaṇa, ¿por qué tendría que ser pobre? Él… Lakṣmī-sahasra-śata-sambhrama-sevyamānaṁ (BS 5.29). No solamente una Lakṣmī, no una Rukmiṇī, sino muchas miles de Lakṣmī—sahasra-sata, muchos lakhs. Nosotros adulamos a Lakṣmījī: “Dame tu gracia”, pero Kṛṣṇa no adula a nadie. A veces lo hace por amor a Rādhārāṇī. Esa Lakṣmī es Rādhārāṇī. De modo que, Ella es la más elevada de todas las Lakṣmīs. Entonces, ¿por qué Kṛṣṇa debería ser un mendigo, un daridra? No. No hay posibilidad. Aquí Kṛṣṇa está presente en este templo. Se ha puesto a nuestro alcance para que podamos ofrecerle nuestros vestidos, ofrecerle alimentos, lo que podamos. Él puede volverse todavía más pequeño. Anor anīyāṁ mahato mahīyān. Si ustedes quieren adorarlo en la forma de virāṭa-puruṣa, Él puede mostrarles el virāṭa-puruṣa. El cielo es la cabeza y los Pātāla son las piernas. Puede volverse tan grande como para aterrorizarles, Arjuna por ejemplo se aterrorizó después de verlo. Él puede hacerlo. Eso se llama Brahman. Bṛhatvād bṛhaṇatvāt. Él puede volverse más grande que lo más grande, y puede ser más pequeño que lo más pequeño. Así es Kṛṣṇa.

De modo que, si realmente queremos servir de acuerdo con nuestros medios, Kṛṣṇa está dispuesto aceptar nuestro servicio. Pero lo que no pueden es pensar que: “Sin mi servicio, Kṛṣṇa pasa hambre”. No, no es así. Nija-lābha-pūrṇaḥ (SB 7.9.11). Él es siempre completo en Sí mismo. Él no necesita de nuestra ayuda. Pero si servimos a Kṛṣṇa, somos nosotros quienes nos beneficiamos. Es decir… Yad yaj jano bhagavate vidadhīta mānam (SB 7.9.11). Si ofrecen respeto a Kṛṣṇa y al representante de Kṛṣṇa, entonces serán respetados. Y si no quieren ofrecer respeto a Kṛṣṇa y a Su representante, serán ridiculizados. Por eso, prati-mukhasya yathā mukha-śrīḥ (SB 7.9.11). Prati-mukhasya, la cara original, la persona original, es Kṛṣṇa. Si adornan muy bien a Kṛṣṇa, entonces también ustedes se verán muy bien adornados. Si ustedes… Lo vemos en la práctica. Eso no es una fábula. Ofrecemos a Kṛṣṇa sabrosos alimentos, y comemos así este sabroso prasādam que nunca concebimos ni soñamos, en toda nuestra vida. Entonces, debido a que lo ofrecemos a Kṛṣṇa, somos tan afortunados de probar este delicioso prasādam. Kṛṣṇa, nija-lābha-pūrṇaḥ. No es que si ustedes le dan un buen plato de comida, Kṛṣṇa se come todo, y ustedes simplemente se quedan mirando el plato vacío. No. Kṛṣṇa lo come, y de nuevo lo deja todo ahí para ustedes. Así es Kṛṣṇa. Pūrṇasya pūrṇam ādāya pūrṇam evāvaśiṣyate (Śrī Īśopaniṣad, Invocación). Los ateos piensan: “Le ofrecimos tantas cosas y Kṛṣṇa no ha comido”. No. Él ha comido, pero es nija-lābha-pūrṇaḥ. No tiene hambre, pero lo que le han ofrecido, lo ha comido. Como Caitanya Mahāprabhu. Todos le ofrecían tantas cosas, y las iban guardando. Hasta que un día Govinda dijo a Caitanya Mahāprabhu: “Señor, la gente trae muchos alimentos deliciosos para Ti. Lo tenemos todo almacenado. Prácticamente toda la habitación está llena, y cuando me preguntan '¿ha comido mi ofrenda Caitanya Mahāprabhu?' Digo: 'Sí, sí, la ha comido'. Así que tengo que decir tantas mentiras, y el almacén sigue lleno. Tu no comes”. Caitanya Mahāprabhu dijo entonces: “Muy bien, tráela aquí toda”. Y así, uno tras uno, se terminó toda la habitación. Caitanya Mahāprabhu se comió todo. Luego le pidió: “Trae más”. ”No, señor, solo están las ollas vacías”. ”Está bien, detente”. Así es Kṛṣṇa. Si le ofrecen grandes cantidades de comida, Él puede comerlo. Y si solo pueden ofrecerle florecitas, fruta y agua, eso también, Él queda satisfecho. Así que todo mundo debe hacer sus ofrendas de acuerdo a sus medios, y Kṛṣṇa está dispuesto a aceptarlas. No es que tengan que ser muy ricos y que tengan que ofrecer alimentos a Kṛṣṇa cincuenta y seis veces, como en Jagannātha Purī se ofrecen los alimentos. No es así. Él se siente complacido de cualquier forma. Pero tienen que ser devotos. Traten de hacer todo lo posible por complacerlo.

Conocen la historia de ese brāhmaṇa. No tenía medios para ofrecerle nada a Kṛṣṇa, era tan pobre. Pero quería ofrecer algo, así que pensaba: “Soy tan pobre. No puedo ofrecer nada”. Un día escuchó de la clase del Bhāgavata que también podemos ofrecerle ofrendas con la mente. Y él se lo tomó en serio, y desde ese día ofrecía a Kṛṣṇa tantos alimentos deliciosos, recogía agua de diferentes ríos y guardaba el agua en cántaros de oro, y bañaba a Kṛṣṇa y le ofrecía… Eso era… Siempre estaba pensando así. Y un día preparó arroz dulce y lo ofreció a Kṛṣṇa, y quería ver si el arroz es… Porque el arroz dulce, muy caliente, no es bueno. El arroz dulce, cuanto más frío, más sabroso. Pero la leche, si se toma fresca, no tiene sabor. La leche tienen que tomarla caliente, pero no el arroz dulce. Así que quiso comprobar si no estaba demasiado caliente. Y se quemó el dedo, y de ese modo se interrumpió su meditación. Vio que no había arroz, pero el dedo si estaba quemado. Y de ese modo, el brāhmaṇa fue llevado inmediatamente a Vaikuṇṭha.

De modo que a Kṛṣṇa se le pueden hacer ofrendas en toda circunstancia. A Kṛṣṇa se le puede complacer, siempre y cuando quieran complacer a Kṛṣṇa, siempre y cuando quieran servir a Kṛṣṇa. No se trata de… Eso lo hemos ya explicado, que dana, jana, que las riquezas o la cultura o la respetabilidad, todas estas cosas no pueden satisfacer a Kṛṣṇa. Kṛṣṇa solamente quiere sus corazones— “Kṛṣṇa, Tú eres mi amo eterno. Yo soy Tu sirviente eterno. Por favor, ocúpame en Tu servicio”.

na danaṁ na janaṁ na sundarīṁ
kavitāṁ vā jagad-īśa kāmaye
mama janmani janmanīśvare
bhavatād bhaktir ahaitukī tvayi
(CC Antya 20.29, Śikṣāṣṭaka 4)

Esa es la oración. El devoto nunca pide a Kṛṣṇa: “Dame dinero. Dame muchos seguidores. Dame una buena esposa”. No. Na danaṁ na janaṁ na sundarīṁ kavitāṁ vā jagad-īśa kāmaye. “¿Entonces que quieres?”. ”Quiero ocuparme en Tu servicio”. No “yo quiero”. El devoto nunca dice “quiero”. ”Por favor, si Tú quieres, ocúpame”. Es decir… Eso es lo que significa este mantra Hare Kṛṣṇa. Hare… Hare es la invocación a Rādhārāṇī, a Hara; de Hara, Hare. Y Kṛṣṇa… Así que “Rādhārāṇī y Kṛṣṇa”, Hare Kṛṣṇa: “Por favor, ocúpame en Tu servicio”. Hare Kṛṣṇa, Hare Kṛṣṇa, Kṛṣṇa Kṛṣṇa, Hare Hare/ Hare Rama, Hare Rama...

Devotos: …Rāma Rāma, Hare Hare.

Prabhupāda: Simplemente debemos orar: “Por favor ocúpame en Tu servicio en la forma en que Tú quieras”. Tengo mis propios deseos, y Kṛṣṇa nos da libertad: “En la manera en la que tú quieras servirme, Yo la aceptaré, ya sea como sirviente, como amigo, como padre, madre o como amante conyugal”. De cualquiera de las maneras, Kṛṣṇa está dispuesto para aceptar nuestro servicio. Y Él no necesita de ningún servicio, pero si nosotros le servimos, es para nuestro beneficio. Eso es lo que se necesita. Y este movimiento para la conciencia de Kṛṣṇa nos enseña: “Trata de servir a Kṛṣṇa”. Ese es el comienzo de las enseñanzas de Śrī Caitanya Mahāprabhu. Jivera svarūpa haya nitya kṛṣṇa dāsa (CC Madhya 20.108). Tratan de ser amos. Eso es māyā. No es posible ser māyā, quiero decir, amo. No pueden convertirse en amos. Si piensan que van a ser el amo, eso es māyā.

prakṛteḥ kriyamāṇāni
guṇaiḥ karmāṇi sarvaśaḥ
ahaṅkāra-vimūḍhātmā
kartāham iti manyate
(BG 3.27)

Así piensan, pero nadie puede ser el amo. Pero los necios, los sinvergüenzas, quieren convertirse en amos, y cuando no lo logran, entonces quieren volverse uno con Dios, con el amo supremo. Así ocurre. Están todos en māyā, bajo la influencia de la ilusión. La verdadera vida consiste en permanecer como un sirviente eterno de Kṛṣṇa y ofrecerle servicio a Él de la mejor manera posible. Esa es la perfección de la vida.

Muchas gracias. (fin).